سرود ای ایران
همانا این یه دونه تصنیف که پلنگ خانوم
سازونده کرده براتون، هیچی اون دف نمی خواد، کف نمی خواد، سنتور و مزغون یا که
مزغون چی اون هیچ نمی خواد مثلاً، برای این که خودت خیلی زیادم
بتونی به تنهایی کفا بگیری به خودت به خودکفایی برسی، پابکوبی هی به زمین.
این تصنیف امماکن با صدای یه دونه خواننده خونده می تونه
که بتونه که بشه، که دشمن گونده گوزهای ایرانی خودش باشه.
ای ایران ای مرز ِ
پُر ز گوز
ای خاکت سرچشمه ی سه گوز*
دور از مو* اندیشه ی انان*
پاینده ماند آقا بنان*
ای ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی
دشمن ار تو کون تاغاره ای*
من آهنم
دیگه نمی تونی بذاری تو کُس ننه م
چشم تو من گاییده ام
بر قامت ات من ریده ام
از سر تا پات هی که بایدش که من بازم برینمی
تا که من جهان را هی به صُب بینمی
ای ایران ای مرز
پُر ز گوز
ای خاکت سرچشمه ی سه گوز*
دور از مو اندیشه ی انان*
پاینده ماند آقا بنان*
مو: یه
دونه من اون بوده بوده که چون که اون رفته جنوب، داغی گرفته به تنش این جوری
ریخت مو شده زودی خودش.
سه گوز: فقط اون سه دونه گوز خودش می تونه که بتونه که
باشه، نه که تو خیال کنی خدا و شاه
و میهن هستش مثلا. (فجپخ)
انان: اون خودش جمع شده ی ان هستش، با الف و با یکی نون. (فجپخ)
بنان: یه دونه خواننده ی خیلی شریفی بوده بوده که صدای اون یه عالمه خودش بیش
ترم اصواتش توی خودش داوودی داشته بوده.
(فجپخ)
کون تاغاره: اون کسی هست و بازم بوده بوده که کون اون عین
تاغار بوده بوده که آدما رو اون می تونه که بتونه بکشه توی تاغاری که داره با
خود اون.
فجپخ: کوچولو شده ی فرهنگ جیبی ی پلنگ خانوم خودش می تونه که
بتونه که باشه
